پس از اتمام تحصیلات قدیم در حدود سطح ،امور مالی و مستوفی گری را نیز فرا گرفت و دربار مظفرالدین میرزای ولیعهد در تبریز به امور منشیگری مشغول شد. وی در ابتدای مشروطیت در زمره ازادی خواهان قرار گرفت و به اتفاق میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل،روزنامه صوراسرافیل را در سال 1286 چاپ و منتشر نمود و در مقام مبارزه با استبداد محمد علی شاه برآمد. روزنامه صور اسرافیل از روزنامه های مهم اوایل مشروطیت است که با مسلک و روش سیاسی و انتقادی خود کمک بزرگی به بیداری و آزادی ایرانیان نمود. از قسمت های پر مخاطب این روزنامه ستون چرند و پرند بود که به زبان فکاهی توسط علی اکبر دهخدا نوشته می شد. میرزا قاسم عضو انجمن غیبی تبریز و یکی از سه رهبر انجمن غیبی سوسیال دموکرات تهران بود. روزنامه صوراسرافیل سرانجام به علت انتقاد از استبداد محمد علی شاه در اواخر خرداد 1287 ،سه روز قبل از به توپ بستن مجلس ، توقیف گردید. پس از واقعه به توپ بستن مجلس شورای ملی (2 تیر 1287) و دستگیری بسیاری از آزادی خواهان ، میرزا جهانگیرخان و ملک المتکلمین به طرز فجیعی در باغ شاه کشته شدند و میرزا قاسم خان و علی اکبر دهخدا ، به استانبول فرار کردند سپس به برلن رفته و روزنامه صوراسرافیل را در آنجا انتشار دادند.

بعد از فتح تهران(تیر 1288)و خلع محمد علی شاه،میرزا قاسم به تهران آمد و در دوره دوم قانون گذاری از تهران به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب گردید.او همچنین در سال 1293 در دوره سوم قانون گذاری نیز با کسب6402 رای از حوزه انتخابیه شهریار،ساوجبلاغ و کردان به وکالت مجلس برگزیده شد.

پس از شروع جنگ جهانی اول و ورود قوای متجاوز روسیه به ایران ،مجلس سوم در آبان 1294 تعطیل شد و میرزا قاسم خان به اتفاق آزادی خواهان و برخی نمایندگان به کرمانشاه مهاجرت کردند ، او در دولت موقت نظام السلطنه ما فی به عنوان وزیر پست و تلگراف تعیین شد(1294). پس از شکست دولت موقت ملی ،وی به آلمان رفت و پس از شکست دولت موقت ملی، وی به آلمان رفت و پس از چند سال اقامت به ایران بازگشت و در سال 1300 به ریاست دفتر و معاونت رئیس الوزرا منصوب گردید. میرزا قاسم تبریزی در سال 1304 به معاونت و کفالت وزارت داخله و در 23 دی 1306 در کابینه مخبر السلطنه به سمت وزیر پست و تلگراف و تلفن تعیین شد و خدمات موثری برای توسعه و تجهیز مخابرات کشور به عمل آورد. وی در اواخر سال 1309 از کابینه کنار گذاشته شد و پس از مدتی به استانداری اصفهان منصوب گردید. در زمان استانداری او خدمات زیادی ر جهت عمران و آبادی اصفهان انجام گرفت و کارخانه های زیادی تاسیس شد. پس از اصفهان به استانداری گیلان رفت تا اینکه سرانجام در سال 1317 ،شهردار تهران گردید یک سال در این سمت بود که بر اثر ابتلا به بیماری خانه نشین شد و در سال 1327 چشم از دنیا فروبست.